دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است

قبل از شروع

 گفتم:

- عشق!

دور بود. از بي نهايت سرش را برگرداند. لبخند در کنج لب هايش گم شد و سياه. نزديک شدم. دور شد. گفتم:

- دوستت دارم.

باز خنديد. گريه ام گرفت. راه افتادم. يک راه جلوي پايم مي آمد، کوه بود و بي آبي . تشنه ام شد. راه به لاي

 دره ها کشيدم. خشک بود و قحطسالي. کوه بعد و کوه بعد. کوه  نمي دانم چندم، سياه بود و لابلاي آن گودال

هايي پر از ماندآب. آب صاف کن ها آنجا دور مي زدند و به خيالي واهي آب صاف کن بودند. نوشيدم. آب صاف

 کن ها ديگر آبي نداشتند. کمي از آب را بالا آوردم. ديگر آبي نبود. با زهري که در درونم جوشيدن گرفته بود

يکي شده بود.آب صاف کن ها حشراتي شده بودند که براي تصفيه آب جان خود را از دست مي دادند و

من عقده داشتم.

کنار نشستم و قلم چرخيد:

- گنبد که سياه بود و کبود، هيچ چيز را دور خود نگاه نمي داشت.

کسي گفت:

- دروغ است.

- گنبد؟

- نه، تو.

- هنوز که چيزي نگفته ام.

- پيداست که چه خواهي گفت.

نشستم به نوشتن، اما نخواند. گفت:

- حوصله با من نيست.

راه افتادم. از دور بهشت را مي گفتند. نشان به آن نشان که اگر روزي حرف از آن بگويند نزديک مي شود و اگر ب

وي سبزه بيايد، سبزه زار نزديک خواهد بود.

داستانم که ته کشيد. احساس کردم کسي مي آيد. از دور يک نور بود. لاي درخت ها. ياد موسي افتادم و

درخت آتشين. خنده مي آمد و کسي که آمده بود نزديک تر. گفتم:

- سواد داري؟

- حال قصه ندارم.

- گوش داري؟

- داستانت به دل نمي نشيند.

خواندم. ديگر نظرش را نمي خواستم. به پايان که رسيدم، گفت:

- که چي؟

ماندم . نفسم بند آمده بود. قلمم داشت مي سوخت. دفترم داشت دود مي شد. آسمان پر از غوغا بود.

دورتر ها ابرها جان مي گرفتند و اشک دفتر و قلمم ، داستاني شده بود. از بالاي کوه ها ، ذره هايي

خشک جان مي گرفتند. حشرات آب صاف کن، غرق شده بودند اما آواز مي خواندند و سرود داشتند بر لب.

 يک نفر پرسيد:

- از خودت چه داري؟

- هيچ.

- تو که با قلم و دفتر همه بودي، حالا چه؟

حرفي نزدم. ساکت شد. دود شد و ديگر ديده نمي شد، اما قلم و دفتري برايم گذاشته بود. شروع کردم.

آهنگي وزيدن گرفت. سردم شده بود. همان روح آمده بود که " که چي؟"

دور شده بودم. هر قدر پايين تر مي رفتم آرامشم بيشتر مي شد و رهايي در خود مي ديدم.

سرازيري بود و بي فکر بودم به برگشتن. زير اين سرازيري، سنگي بود و زير سنگ غاري که سال ها قبل در يک

داستان به آنجا رفته بودم. حلبي نفتي که آنجا لاي شکاف ها پنهان کرده بودم، بوي شربت مي داد. روي

چوب ها که ريختم. آتش نگرفت. کبريت گل مي شد و چوب ها نان برشته شده بودند، خشک و خوشمزه.

 باز دور شدم.

احساسي به من مي گفت قلم با تو غريبه است و کاغذ ناآشنا.

دل به دريا زدم و ساده شدم. نوشتم:

- عشق.

ادامه مطلب را حتما بخون ..................................................................................

خيال كردم يه عمر با من ميمونه

گمون كردم واسم يه هم زبونه

نگفته بود پي يه عشق ديگست

تا تحقير بشمو دل بسوزونه

نگفت به فكر فرصتي دوبارست

براي دل بريدن فكر چارست

نگفت به فكر تحقير نگاهام

شكستن غروري پاره پارست

حالا به مرگ من راضي نميشه

مي خواد جون بكنم واسش هميشه

به اون ظالم بگين نفرين اين دل

تا زنده ام به راه زندگيشه

درسته كولي و بي كسو كارم

ولي واسه خودم خداي دارم

براي ديدن روز عذابت

دارم ثانيه هارو مي شمارم

اي لحظه هاي من

که در آخرين پناهگاه زمان خفته ايد

اي لحظه هاي من

که سازنده و معمار گذشته هاي من بوديد

که اکنون آغوش زمان را رها مي کنيد تا آينده ام را بسازيد

با ظرافت گذر خود چه کرديد با دل بي سوداي من؟

اي لحظه هاي خوب و زيبا

اکنون که ميروم براي سير و سفر

اين آخرين وقار کهنه گذشته ها را مشکنيد

اي لحظه هاي من

که از من گريزانيد

بي شما به استقبال آينده ميروم

بي شما به انتظار آن مي نشينم

که نه مي دانم چيست

و نه مي شناسمش

با شما ميدانم آنچه رفت از دست نمي آيد باز

و آنچه مي ماند

لبخند پشيمانيست

با شما مي فهمم

قصه‌اي آغاز شد

قصه اي پايان يافت

پس اگر مي خندم يا اگر مي گريم

لحظه اي مي گذرد... غصه ام بي ثمر است